Rise & Shine...

Om 05:30 gaat de wekker en om de beurt springen we onder de douche, kleden ons aan, drinken nog wat en doen een 'final check' van ons huis.

Tegen 07:00 gaan we met de koffers naar beneden en het duurt niet lang alvorens wij onze vaste taxi zien verschijnen. Vandaag worden wij gereden door de schoondochter van onze vaste taxichauffeur Hans en ook zij is reuze gezellig en praat dan ook aan 1 stuk door.

Wij zijn lekker snel, tegen 07:30, op Schiphol en zijn dan ook de eerste in de rij bij de balie van United die pas om 08:15 open zal gaan. Tijdens het wachten raken we gezellig aan de praat met een Amerikaanse dame die een kleine trip naar Europa heeft gedaan, en ook worden wij weer herkend door de groundmanager van United die weer blij is om ons te zien. Als het eenmaal tijd is gaan wij voor eindelijk het eerst over de Red Carpet naar de Business Class balie, en we voelen ons nu toch best wel een beetje 'belangrijk'. Zoals gisteren al verteld geef ik aan dat er een probleem is met de status van onze domestic upgrade. De baliestewardess checkt e.e.a. in het systeem en ook zij zegt dat ik dit beter nog even in Washington moet navragen. Zij zegt dat Premier-Members zo-wie-zo standaard de domestic upgrades krijgen dus dat moet wel goed zitten...

Daarna wandelen we naar de Starbucks Coffee en bestellen daar natuurlijk voor mij de White Chocolate Moccha With Cream en de Latte en voor Petra de Latte Machiatto. Lekker onderuit gezeten genieten we van onze 'morning coffee' en als we deze eenmaal op hebben gaan we richting douane en mogen gelukkig zonder problemen door. We zoeken een leuk plekje waar we kunnen zitten en terwijl Petra de tax-free shops gaat verkennen doe ik deze update van de blog.

De safetycheck en bodyscan zal plaatsvinden om 10:45 en boarding start om 11:30 en hopelijk gaan we 'on schedule' om 12:15 vertrekken.

Als het goed is, is onze vlucht live volgen via deze link : http://nl.flightaware.com/live/flight/UAL947

De safetycheck en bodyscan volbrengen wij zonder problemen en nadat wij al onze spullen bij elkaar gegrist hebben en ons weer fatsoenlijk hebben aangekleed zoeken we een lekkerplekje op. Daar raken we gezellig aan de praat met zo'n typische amerikaanse 'Golden Girl'en ook de groundmanager komt nog even langs en praten nog even bij en blijkt dat hij onze vriend Edwin Farmer ook heel goed kent. Wat is de wereld toch klein.

.. klik op de fotos voor een grotere weergave ..

Het boarden begint exact op tijd en gaat op volgorde van klasse, als eenmaal de Premier Members worden uitgenodigd om aan boord te gaan 'schrijden' wij toch wel een beetje voornaam over de red carpet naar de gate. En uiteindelijk vertrekken wij ook om 12:15 maar voor de 'take-off' moeten we eerst nog even een kleine 20 min taxieen naar de Polderbaan. De verwachte vluchttijd zal 7 uur en 56 minuten gaan bedragen en dat is best snel. Het duurt dan ook niet lang alvorens ons de overbekende "Chicken or Ravioli"-vraag gesteld gaat worden. Helaas voor Petra blijken beide maaltijden bereid te zijn met tomatensaus en dat is toch niet echt haar ding.
Mij bevalt de chicken echter prima en Petra besluit om dan alleen maar het bijbehorende broodje te eten. Als zij even later na een bezoek aan het toilet met een vd stewardessen aan de praat komt doet ze haar beklag over de tomatensaus. De stewardess zegt "Lets see what i can do for you" en even later wordt er bij Petra een klein kaasplankje en een soort van Tucjes en ook nog een bakje druiven bezorgd en dat vindt Petra eigenlijk best lekkerder dan de eerder genoemde maaltijd.

De vlucht verloopt verder prima met af- en toe wat turbulentie en we komen zelfs bijna een uur voor schematijd aan op Washington IAD. Ondanks dat we een van de 16 vluchten zijn die gelijktijdig vanuit Europa binnenkomen gaat het bij Immigrations best nog wel snel en zijn we daar met een klein kwartiertje doorheen. De koffers gaan echter wat langer duren, want 1 vd koffers zien wij na 45 min nog steeds niet op de band verschijnen. Wij melden ons bij bagage-claim en nadat zij even in de computer hebben gekeken blijkt dat onze koffer bij een andere terminal is afgeleverd die op 2,5 mijl afstand ligt. Ook moeten wij een kleine 45 min wachten alvorens onze koffer wordt afgeleverd. Dan gauw even verder de koffers weer afgeven en door naar Security's en daar zijn we door de drukte ook weer dik een half uur kwijt.

Al met al hebben we nog maar een klein halfuurtje alvorens het boarden van onze aansluitende vlucht begint, dus helaas hebben we geen tijd om ergens iets te gaan eten en drinken. Aangekomen bij de gate vraag ik naar de status van onze upgrade en die blijkt helaas niet approved te zijn, dus helaas moeten wij 'gewoon' EconomyPlus onze reis vervolgen.


Ook deze vlucht gaat precies om 17:30 weg en tijdens het taxieen gaan wij via een aparte taxibaan wel 8 acht United toestellen voorbij die staan te wachten voor de take-off en wij zijn dus in een recordtijd 'airborne'. Eenmaal in de lucht horen we van de gezagvoerder dat de 'ride' nog geen 2 uur zal gaan duren dus de geschatte aankomsttijd in Orlando zal tegen 19:30 zijn, helemaal geweldig dus. En inderdaad, om 19:30 maken we een touchdown op Orlando Airport en zijn we weer 'thuis'.

Nadat we even een sanitaire stop hebben gemaakt wandelen we naar de peoplemover die ons naar de aankomsthal brengt. Als we bij de bagageband kome zien we onze koffers meteen aankomen en binnen 5 minuten staan we aan de balie bij Alamo. Met een kleine 10 minuten zijn we aan de beurt en de niet echt vriendelijke balie medewerker probeert ons nog een extra verzekering aan te smeren en als ik afwijzend reageer is het helemaal gedaan met zn huneur.

Na het contract getekend te hebben zeulen we met onze koffers naar de parkeergarage en worden doorverwezen naar de Midsize-SUV's die even verderop staan. Er staan verschillende mooie wagens zoals KIA Sorrento, Ford Edge, Dodge Nitro en er staat ook een Chevrolet Traverse tussen en die vindt ik eigenlijk wel mooi. Desondanks twijfel ik nog en terwijl Petra bij de auto wacht ga ik nog even terug naar een spierwitte Ford Edge voor een 2e inspectie. Als ik weer terug kom bij Petra staat er inmiddels een dame van Alamo bij dr en ik vertel dat ik geen keuze kan maken. Ze komt net de Chevvy Traverse ophalen omdat die auto daar niet hoort of zo. Ook staat er tussen de Midsizes een verdwaalde Chevrolet Suburban en ik maak en dolletje dat ik die wel als free-upgrade wil meenemen. Onze monden vallen dan ook open als zij ermee instemt en even later rijden wij naar de uitgang van de parkeergarage. De`dame die het contract controleert kijk wel even vreemd op en doet op mn verzoek even een belletje naar de desk waar de bewuste dame staat. Het blijkt allemaal in orde en dan kunnen we eindelijk op weg in onze mega-SUV :-)

We rijden linea recta naar de Publix want petra heeft inmiddels wel weer trek gekregen en ook lusten wij inmiddels wel weer een verfrissend drankje. In een recordtijd halen we onze boodschappen ( Petra had thuis al een lijstje opgesteld ) zoals o.a. de over-bekende fruitsalade. Ook wordt Petra nog in verleiding gebracht door een mega-broodje kalkoen wat we in de koeling tegenkomen, maar we besluiiten toch om maar voor wat stukjes kip te gaan.

.. klik gerust even op de foto voor een grotere weergave ..

Snel de boodschappen afrekenen en terug naar de auto. Het is maar een paar minuutjes rijden naar Encantada en als we eenmaal de voordeur open hebben gekregen stappen we de townhome in en binnen overtreft het alle verwachtingen. Alles is prima in orde en het ziet er allemaal prachtig uit. Wij gaan eerst op ons gemakje eten en daarna doen we eerst even een 'tour'door de townhome. Dan pakken we de koffers ( nou ja, hetgene wat wij dan bij ons hebbben ) uit en als Petra richting masterbedroom gaat maak ik nog even de blogupdate van deze dag af en daarna ga ik ook gauw naar bed want ben nu 24 uur in touw geweest...

Tot zo ver het verslag van onze 1e dag,
Groetjes & tot morgen, Pieter & Petra