Om 06:30 gaat de wekkerradio en dan is het dus helaas alweer onze laatste dag in Kissimmee. Jammer genoeg geen 'morning swim' vandaag maar natuurlijk gaan we wel nog even genieten van geroosterd brood en fruitsalade. Als we de boel netjes afgewassen en opgeruimd hebben check ik nog even de site van United maar kom er nog steeds niet op. Op Nu.nl zie ik ook een bericht dat er bij United dus 'serious problems' zijn, dus dat belooft straks op het vliegveld nog leuk te gaan worden...
De koffers hebben we gisteravond al naar beneden gebracht dus hoeven nu niet echt te sjouwen en hoeven alleen nog even de banden erom heen te doen. We hebben nog tijd zat en ik maak buiten nog even een paar fotos van onze "Subby" speciaal voor de USA-car freaks die deze blog volgen :-)
Om even na 10:00 zetten we de koffers bij de auto voor de bekende foto en als ze even later ingeladen zijn rijden we vd laatste keer weg van 3163 Yellow Lantana Lane. In Celebration pak ik de Tollroad 417 richting MCO en het is voor mij een feest om na elk tolpoortje het gas er even vol op te gooien en te genieten van het geluid van de 5.7 V8 die 5000+ Rpm draait. Overigens geeft de boordcomputer een gem verbruik aan van 1 op 2,5 dus niet echt een energiezuinige actie van mij. Maar ja, ik mocht hem tenslotte met een lege tank terug brengen, dus.. ;-)
Met een klein halfuurtje zijn we bij de Car-Rental-Return. De Alamo-Medewerker doet ff een check van de auto en vraagt ( zoals gewoonlijk ) "Did you like the car ?" en ik dat met een brede glimlach bevestigen natuurlijk. Nadat ik het nul-ticket heb ontvangen loop ik naar de achterkant van "Subby" en daar heeft Petra inmiddels al een bagagekruier aangeschoten en die is al druk bezig om onze koffers uit de auto te halen en op een karretje te zetten. De beste man brengt ons keurig naar de incheckbalie van United en weegt ook onze koffers nog even, maar wij wisten toch al dat wij gisteravond goed ons huiswerk hebben gedaan, dus er zijn geen problemen met/over het gewicht. Inchecken gaat, ondanks de berichten op internet, van een leien dakje en daarna gaan we meteen door naar de security check want we zijn toch wel een beetje aan de late kant. Nadat we de hele heisa achter de rug hebben en ook al onze handbagage en aanverwante artikelen bijelkaar hebben gegraaid gaan we een bezoek brengen aan de foodcourt. Helaas zit hier geen Starbucks dus gaan we maar voor een O-J en een lekkere muffin. Als we op een gegeven moment naar buiten kijken zien we nogal wat consternatie bij een toestel van US Airways en er rijden ook allerlei 'emergency vehicles' naar toe. Even later vertrekken ze weer allemaal dus het zal wel loos alarm zijn geweest...
Even later doe ik aan de balie bij de gate een poging om voor upgrade in aanmerking te komen. Er zijn zowaar 3 seats beschikbaar in Business Class, echter wij komen nog wel tot boardingtime op de 'stand-by list' te staan, dit voor het geval dat er nog 'hogeren in rang' op komen dagen. We hebben nog een kwartier dus we houden goede hoop. Of de duvel er mee speelt, we hebben nog maar 3 minuten te gaan als er opeens 2 Goldmembers zich melden aan de balie dus is er voor ons maar 1 Business Class-seat beschikbaar. Ik overleg even met Petra of zij de 2hour flight alleen in de Business Class vliegen terwijl ik wel 'gewoon' EconomyPlus vlieg, maar ze besluit om toch maar met mij EconomyPlus te gaan want samen reizen is toch wel zo gezellig. Natuurlijk mogen we dan nog steeds Premier-boarden en vinden het aan boord gaan via de Red Carpet inmiddels al gewoontjes te vinden, het went snel zullen we maar zeggen. Wij zijn dus bijna als eerste aan boord en als we gesetteld zijn op 22J en 22K vermaken wij ons prima met aanschouwen van de na ons komende passagiers. Vooral de first-time-flyers zijn altijd successnummers bij ons.
Wij vertrekken op schematijd echter na een tijdje taxien zijn wij weer op het platform aangekomen waar we net zijn ingestapt. We krijgen van de lady-captain te horen dat het toestel verkeerd om beladen is, De containers vd linkerkant staan rechts en andersom waardoor het toestel uit balans is. Midden op het platform worden de zaken vakkundig & snel omgewisseld en met een kleine 20 min vertraging zijn we weer op weg naar de startbaan en komen nog even in de wachtrij alvorens we daadwerkelijk de lucht in gaan.
Na een vlucht van exact 2 uur maken we een echt keiharde touchdown op Washington-Dulles. Als we uit de gate komen gaan we eerst even kijken bij welke gate wij ons straks moeten melden. Dat blijkt helemaal makkelijk te zijn, we vertrekken van dezelfde gate met ook nog hetzelfde toestel. Zoals gewoonlijk willen wij gaan eten bij Tidewater Landing, naar als wij daar aankomen blijkt het echt megadruk te zijn en er staat ook buiten een aardige rij. We besluiten om dan maar een broodje te halen bij Subway en dit lekker bij de gate op te eten. Als na een tijdje de balie opengaat probeer ik ook hier of er een free-upgrade mogelijk is, maar er zijn a lot of 1k members voor mij voor een beperkt aantal stoelen dus helaas...
De rest van de wachttijd vermaken wij ons, dankzij het 'complimentary-internet', prima met de notebook en iPad. Op een gegeven moment kijk ik naar buiten en zie dat er bij 'ons' toestel een aantal banden van het landingsgestel worden vervangen, Het was dus blijkbaar echt wel een 'rough landing'.
Als het boarden begint zijn we dankzij onze Silver Membership weer lekker snel aan boord. We vertrekken 'on time' en als we eenmaal in de lucht zitten horen we dat de vluchttijd 7 uur en 4 minuten zal gaan bedragen dus da's een makkie. Wij maken het onszelf lekker gemakkelijk en kijken wat film totdat het tijd is voor de overbekende "Chicken or Pasta-question". Wij gaan voor de chicken en de maaltijden staan nog niet op de klaptafeltjes of we krijgen flinke turbulentie. Zelfs de flight-attendants moeten terug naar hun zitplaatsen, en wij moeten echt het bakje met de maaltijd in onze handen houden want anders gaat het flink mis. Desondanks lukt het ons om gewoon zonder knoeien door te eten, maar het is wel een aparte ervaring. Na dit culinaire 'hoogstandje' doen we de stoelen achterover en kijken weer een film totdat de cabineverlichting wordt gedimd en besluiten om ook maar eens een oogje dicht te doen. Dankzij de zeer warme cabine temperatuur (nog nooit meegemaakt tijdens een nachtvlucht) slapen we prima, af en toe worden we wakker door turbulentie maar slapen vrij snel weer in...
